Zolang als het duurt


In veel van mijn interventies waar het noodzakelijk is dat de baas zijn gedrag, houding en intensiteit naar de hond verandert, leg ik uit dat dit proces tijd nodig heeft. Gedragsverandering kan soms heel snel, maar in veel gevallen heeft het ook gewenning, aanpassing, begrip en vooral tijd nodig. Ik wil dit graag uitleggen aan de hand van een case.

Dit is de originele mail van cliënt:
Mijn borderterriër van bijna 2 jaar wordt aan de lijn erg agressief naar andere honden. Hij blaft en gaat helemaal uit zijn dak. Staart rechtop en het hele lijf staat gespannen. Wanneer ik dan ‘foei’ zeg, reageert hij zeer agressief nar mij toe. Hij staart mij dan aan, blaft tegen me en zou me willen bijten. Ik word daar erg onzeker van. Heb tot nu toe al een aantal cursussen gevolgd en gedragstherapeuten over de vloer gehad. Maar niks helpt. In huis is hij een rustig en lief hondje. Buiten loopt hij keurig mee en hij trekt niet aan de lijn. Hij mag elke dag los in het losloopgebied en speelt dan graag met andere honden. Een enkele keer valt hij wel eens tegen een andere hond uit. Hij heeft vooral problemen met beagels. Tijdens een logeerpartij in een kennel, heeft hij een aanvaring met een beagle gehad. Ik heb al eens eerder met jullie contact opgenomen, maar omdat ik een afspraak toen te ver weg vond, ben ik er niet op in gegaan. Nu wil ik wel graag een afspraak maken. Liefst zo snel mogelijk. Ik wil mijn hondje graag houden, maar twijfel wel eens of dat gaat lukken!

Tijdens de sessie bespraken we veel . Duidelijke sturing, zonder straf, zonder boos worden. Gedragsverandering van de baas zowel buiten als binnen. Over een kader scheppen wat wel mag op het ene moment en wat niet mag op het andere moment. Rust inbrengen bij hond en mens.

Na deze sessie scheidden onze wegen. Tevreden en voldaan. De missie was om gedurende twee weken dit eenduidig en dus consequent aan de pakken. Nadeel was dat deze mensen al veel informatie van verschillende bronnen tot zich hadden genomen, wat op zichzelf natuurlijk prima is, maar ook kan zorgen voor verwarring en verschil van denken m.b.t. inzichten en theorie.

Twee weken later kreeg ik de volgende mail:
Het gedrag naar andere honden is nog steeds hetzelfde. Hij blaf enorm, is erg opgewonden en houdt dit lange tijd vol. Soms ook wanneer de andere hond allang uit beeld is. Hij heeft ook twee keer naar mij uitgehaald tijdens het blaffen. In huis gaat het goed. We sturen hem weg wanneer wij gaan eten. Hij vertrekt dan ook. Wij geven aan wanneer we gaan spelen etc. Wanneer je nog adviezen hebt, hoor ik dat graag. Wanneer jij het nodig vindt om nogmaals te komen, horen wij dat graag. Wij willen graag van dit gedrag af. Het is ons alles waard.

Uiteraard is er bij ons alles aan gelegen om de situatie te verbeteren en dus was de volgende interventie ingepland. Met name gericht op buiten en wat te doen bij andere honden maar wel rekening houdend met een termijn om deze verandering een kans te geven te groeien.

Maar op de dag voor dit tweede bezoek, kreeg ik de volgende mail:
Goed nieuws! Er is deze week een ommekeer bij opgetreden. Ludo reageert erg goed op mijn commando’s buiten. Hij probeert soms nog naar andere honden te blaffen, maar wanneer ik optreed stopt hij er direct mee! Meestal blaf hij helemaal niet meer! Ik sta er echt versteld van. We zijn erg blij met deze ontwikkeling. Wat ons betreft hoeft de sessie dus niet door te gaan. Mocht annuleren vanuit jullie niet mogelijk zijn, gaat het gewoon door. Maar wij zouden dit nog liever een aantal weken doorzetten. Mocht er een terugval komen, zouden we alsnog een afspraak willen maken.

Het is dus wat ik altijd vertel: Vreemde ogen dwingen. Ik heb geen verleden met de hond en kan dus met een schone lei beginnen. Aangeleerd gedrag, overgenomen taken of verandering in angst moet met stappen afgebouwd worden. Zoals eerder gezegd: Gedragsverandering kan snel gaan, maar gewenning, aanpassing, begrip en tijd zijn evengoed vaak noodzakelijk.

Soms duurt het lang(er) voordat de mens snapt wat te doen en vervolgens dat de hond doorheeft dat de mens het begrepen heeft dat de hij nu kan bieden waar de hond behoefte aan heeft. Want we weten: Honden zijn eigenlijk vriendelijk tegen elkaar, vermijden liever het conflict en krijgen graag duidelijkheid, veiligheid en verzorging van de baasjes!

Dominantie..?!!?


Het bestaat maar het is genuanceerd. Ik zal proberen met een voorbeeld en uitleg te omschrijven wat ik versta onder dominantie en hoe we ermee om kunnen gaan.

Dominant gedrag zoals we dat vaak horen is: op de bank liggen, Als eerste de deur uit, als een sledehond de baas vooruit trekken, blaffen naar bezoek en passerende honden etc etc.

Is dit echter ook (altijd) dominant gedrag?!

Mijn uitleg is van niet. Dat mag ik gelukkig ook vaak uitleggen bij mensen thuis en voor een ieder die het horen wil.
Wat is het dan wel?
Het zijn verworven rechten (lekkere warme plek op de bank) het zijn bewust of onbewust overgenomen taken (blaffen naar het bezoek) of ingetraind gedrag (opspringen bij mensen)

Laat ik het voorbeeld van de hond en bezoek nemen.
De hond ziet mensen binnenkomen en begint met blaffen of grommen. Dit wordt vaak als dominant gezien. Echter is het vaak simpelweg een hond die niet weet wat er van hem verwacht wordt; heb ik nu een taak of niet? Moet ik deze nieuwe mensen wegblaffen of bijten, of gezellig naast ze gaan liggen.
Vaak is hier een simpele verandering in de sociale verhouding tussen baas en hond genoeg om de hond inzicht te geven in dat zijn (goed bedoelde, maar) ongewenste gedrag niet nodig is. Let wel niet nodig(!), een inbreker zou hij best zo mogen behandelen tenslotte.
Onze taak is het dus om de taak van de hond weg te nemen zodat de hond op ons kan letten wat wij doen. En wat doen wij in dit voorbeeld, de mensen rustig ontvangen, de hond hier deel van laten zijn maar zonder actieve taak, begroeten snuffelen etc komt later. Dit gaat dus zonder, schreeuwen, duwen, trekken of wat dan ook. Want wij als baas moeten het goede voorbeeld kunnen geven. Het vraagt dus wel om een baas die de verantwoordelijkheid neemt over zijn hond en omstandigheden. De juiste sturing geeft (noem het leiderschap).
Zonder sturing ook geen gelukkige hond.

Bestaat dominantie dan helemaal niet (meer)?

Natuurlijk wel, maar dus met een andere uitleg dan tot nu toe gegeven op vele hondenscholen en menig (oude) trainer.
Als een hond aan de lijn trekt wil hij je echt niet perse domineren, en als hij als eerste door de deur gaat wil hij echt niet perse de baas zijn over jou. Liever niet zelfs..!

Dominantie bestaat in sociale verhoudingen, wanneer er iets te claimen of te verdedigen valt. Dus is de sociale verhouding niet goed, omdat we niet goed hebben getraind, niet goed hebben opgevoed dan kan een hond besluiten om plekken, zaken en acties te verdedigen of andere vormen van gedrag te laten zien.
Moeten we dan met nog dominanter gedrag laten zien dat wij dat beter kunnen en echt toch wel de baas zijn. Nee, of in ieder geval niet altijd!
Het is de verhouding, het vertrouwen en respect, tussen hond en baas en de gegeven omstandigheden die aangepast moeten worden op een humane en sociale manier.

Een praktijk voorbeeld:

Labrador van ongeveer een jaar. Netjes getraind op puppycursus en gehoorzaamheid 1 en 2. Lijkt allemaal prima, in huis met kinderen en bezoek allemaal geen probleem.
De bazin van het huis die het meeste met de hond doet en degene is geweest die met de hond getraind heeft ervaart wel een probleem:

"Mijn labrador trekt heel erg aan de lijn bij het wandelen. Bij mijn vriend doet ze dit een stuk minder (rara aan wie ligt het?). Ik heb hierboven urgent aangevinkt, niet omdat het nou zo'n noodsituatie is (verder doet ze het super), alleen ik zou het heel jammer vinden als ik hier nog heel lang mee door blijf sukkelen, terwijl het waarschijnlijk helemaal niet nodig is. Het lijkt me heel fijn om hier samen een keer aan te werken, zodat ik daarna goed weet hoe ik dit zelf aan moet pakken.
Ik hoop snel van jullie te horen."

Tijdens het geplande consult bespreek ik altijd de opvoeding en trainingsmanier.

Deze hond, lekker druk en speels, werd intussen samen met haar op de hondenschool als dominant bestempeld. Omdat ze trekt, enkel met andere honden wil spelen, niet luistert naar haar opdrachten etc etc.
Dat was zorgelijk omdat een dominante hond in een gezin kan uitgroeien tot een probleem.

Hier ging het echter niet om een dominante hond, maar een hond die iets geleerd had. Door het lopen enkel te trainen met koekjes hebben we bewust gekozen voor een training waarbij we de hond extra enthousiast maken. Ergo: Het pavlov element is; loop met mij en dan krijg je koekjes nadat je getrokken hebt aan de lijn.
Blijf dit op deze manier doen en je hebt een hond die zich niet meer zal voegen aan jouw wens om gewoon te lopen.

Bij mij, haar baasje en andere mensen had ze deze pavlov reactie niet en deed ze ook veel "normaler".
Dominantie hier is dus gewoon overenthousiast en op een "verkeerde" manier getraind.
Oplossing, lopen zonder snoepjes en haar houding tov de hond veranderen (specifieke oplossing noem ik hier niet want in mijn praktijk komt dat enkel voort uit maatwerk)

Gevolg:


“Net weer een rondje gelopen met Nola met een glimlach op m'n gezicht. Maar er ging wel wat aan vooraf.......

Na een sessie van heel veel info - afgelopen dinsdag- hadden zowel Nola als ik de dag erna even een dieptepunt leek het wel. Nola is nog nooit zo ondeugend geweest en ik was er nog nooit zo snel klaar mee. En dus precies gedaan wat je me de dag ervoor geleerd had wat ik NIET moest doen. Maar goed, de volgende dag toch weer vol goede moed aan de slag:
rustig uit de bench
rondje lopen en de kortje ieniminie pulsjes geven bij trekken (die knoop tussen m'n vingers krijg ik motorisch geloof ik niet voor elkaar, dus hou 'm nu tussen duim en wijsvinger)
Even lekker knuffelen, daarna naar d'r plaats
Nee, tot ze snapt dat ze iets echt niet mag hebben (zelfs nog bij de hond van een vriendin toegepast, die 't zowaar direct snapte)
etc..
En ineens leek er een omkeerpunt te zijn, alsof we elkaar beter snappen en meer op één lijn zitten. Tuurlijk trekt ze nog wel, maar ik merk vooruitgang. Ze kijkt ook steeds vaker om, alsof ze wil zeggen: alles OK? En vooral dat ik het steeds leuker en leuker vind om met haar te wandelen in plaats van een steeds groter wordende frustratie.

Aanstaande dinsdag ga ik een kijkje nemen bij een hondenschool waar ze ook jachttraining geven, ik ben benieuwd.

Dus bij deze: hartelijk dank voor je inspirerende sessie en leuke verhalen! Ik laat zeker nog iets van ons horen en ga er helemaal van uit dat dat alleen maar positief nieuws is...”

Dominant

De dominante hond was dus helemaal niet dominant, maar te hoog "op-getraind". En zo zijn er nog vele andere voorbeelden te geven. Het had bij deze hond dus één dag nodig om het nieuwe gedrag van het baasje te aanvaarden en te accepteren..!

Met de term dominantie moeten we dus heel voorzichtig zijn. Het is echter niet zo dat dominantie niet bestaat! Er zijn honden die we met gepaste voorzichtigheid moeten benaderen omdat deze zo zeker zijn van hun eigen zelf en kunnen dat we hier op een specifieke manier mee om moeten gaan.

Maar mijn regels zijn:

- De baas vecht niet met zijn hond,
- Het hebben van een hond mag geen kracht kosten,
- Passieve duidelijkheid in de sociale verhouding gaat voor alles!
- De hond is zijn baas, en de baas is zijn hond in gegeven omstandigheden, het is onze taak om duidelijk te zijn en de verantwoordelijkheid te nemen.


Anekdote over pijn

Het wordt mij nog geregeld gevraagd of ik met ijzeren slip of prikbanden werk of zelfs met elektronische banden.
Ik ben altijd blij met deze vraag, omdat ik dan iets kan uitleggen.
Pijnprikkels bij de hond zijn in nagenoeg alle gevallen volstrekt overbodig. Daarom zijn prikbanden, e-collars en harde correcties eigenlijk onbruikbaar (op een enkele uitzondering daargelaten, maar dan hebben we het echt over zwaar onmogelijke gevallen).
Voor de meeste problemen zijn sociale verhoudingen, een andere manier van omgaan, opvoeden en trainen de juiste manieren om een hond weer "op een lijn" te krijgen.

Tools die de hond irriteren, of het nu halti's, prikbanden of iets dergelijks is, zullen namelijk in veel gevallen juist de problemen intensiveren. En dat is juist niet de bedoeling tenslotte.

Ik wil verre blijven van waarde-oordelen over honden, baasjes en tools wanneer ik de gegeven situatie niet ken. Maar het belangrijkste is om te weten dat de baas eigenlijk niet zou moeten "vechten" met de hond. Daarmee bedoel ik dat we moeten sturen, zonder harde dwang op enige vorm van pijnprikkels.

Als hondenbezitter heb je een taak, een taak om de baas te zijn. Je hond te sturen, op te voeden en waar gewenst te trainen. Als wij die taak invullen met pijnprikkels, zeker op voorhand, verliezen wij de natuurlijke positie als duidelijke leider over onze hond. Je wordt geen aardige (goede) baas die stuurt, maar een die alles wil overwinnen. En waar gevochten wordt verliest er altijd een. En dat is niet goed voor een relatie als de baas al degene is die uiteindelijk wint.

Dus het antwoord is makkelijk. 'Hard' werken met de hond is niet gewenst. Overigens niet altijd onnodig maar dat is dan enkel als de rollen al zover omgedraaid zijn dat de baas het vechten verliest.. En zelfs dan is terugvechten niet altijd de beste optie! En eigenlijk zeker niet door de eigen baas.

Sowieso is straffen van gedrag dat heeft plaatsgevonden een “methode” die maar matig werkt. Corrigeren gericht op toekomstig gedrag, ondersteunen van angst en herleiden van focus is in nagenoeg alle gevallen een betere optie.

Voorbeelden spreken beter maar voorbeelden zijn ook moment opnames van situaties, specifieke mensen en honden. Daarom niet universeel toepasbaar.
Mijn werk is maatwerk, gericht op sociale verhoudingen en samenwerken, sturing en actief humaan leiderschap.

Ik was het zelf vergeten, maar mijn familie kwam ermee een tijdje terug.

Mijn ouders hebben altijd Hollandse Herders gehad, daar ben ik ook mee opgegroeid. Toen ik 12 was mocht ik er zelf een uitzoeken, onder voorwaarde dat ik er voor zou zorgen en dat we op een training (!) zouden gaan.
Dit was bij een niet nader te noemen bekende hondenschool keten waar ik samen met mijn moeder naar de eerste "les" ging.

Daar was de bekende hoofdtrainer van TV zelf ook bij, en wat daar gebeurde heeft waarschijnlijk een deel van mijn leven bepaald (en alsnog bedankt daarvoor).
Ik zag hoe men omging met de reeds aanwezige honden, harde rukken aan een verplichte ijzeren slipketting, oren draaien en op de grond gooien als er niet geluisterd werd. Volgens mijn moeder ben ik daar heel boos geworden, heb het een en ander geroepen en ik heb gevraagd of we nooit meer zouden gaan.
Deze hond is een hele belangrijke geweest voor mij, een leuke hond, een fijne hond, een Hollandse herder met 1 "les" van een half uur.
Dus de vraag of ik met pijnprikkels wil werken is al decennia geleden beantwoord..

Ik hou van honden.


Een passie die ik deel met elke hondenbezitter en diegene die de (h)echte vriendschap van een hond ooit ervaren heeft.
Geen dier maakt een directere connectie met ons mensen. Hoe langer je samen goed communiceert des te dieper wordt deze intense band.
Wij mensen vormen onze honden met de manier waarop wij leven en met ze omgaan, in doen en laten.
Honden delen dezelfde ziel en verwantschap als onze kinderen. Ze zijn anders(!) maar deel van dezelfde familie.
Ik zal altijd trouw zijn aan "de hond". Aan wat deze nodig heeft, zonder dogmatisch denken of voorwaarden. Ik werk met wat elk individu specifiek nodig heeft.
Ik ben geen hondentrainer, ik biedt een manier van denken. Een concept om op de best mogelijke manier met uw hond om te gaan. Een onbaatzuchtige passie om de eeuweoude band tussen mens en hond te versterken. Ieder met hun eigen karakter, behoeftes en mogelijkheden.

Norbert

Voor diegene die willen zien wat ik bedoel met de band tussen hond en mens:

Sonntag's Great Adventure from Richard Olsenius on Vimeo.

In memoriam, een bijzondere hond.

In memoriam een bijzondere hond.

Bij veel van mijn interventies vertel ik dit verhaal. Omdat het hoop geeft en omdat het inspirerend is voor mensen die met hun eigen hond worstelen. Met goedkeuring van de eigenaresse zal ik hier kort het verhaal schrijven.

Het is al een een tijd terug dat ik werd gebeld door de politie met het verzoek om een interventie. Deze hond, een flinke rottweiler had een persoon te pakken gehad en niet voor de eerste keer: Flink verwond en eigenlijk een afgehandelde case; de hond moest afgemaakt. Maar er bleek symphatie voor de eigenaresse.

Aangekomen bij haar woning op 8 hoog, heb ik met alle geduld, durf, en mentale kracht die ik had er 40 minuten over gedaan om binnen te komen.
Eenmaal binnen was er nog een kleine letterlijk worsteling, waarop ik hem meenam naar buiten. Even de verbinding opzoeken met deze enorme hond. 54 Kilo schoon aan de haak.

Buiten kwam ik hondjes tegen, later bleek zijn favoriete hapje. Kleine, langharige hondjes. Hij had er letterlijk al 3 op zijn naam staan.
Maar het ging gebeurde niet zo heel veel, op wat verbaasde blikken van de hond. Totdat zijn baasje vanaf de gallerij uitriep hoe blij ze was om dit te zien. Dat was bijna fout gegaan, maar alles liep ook hier nu goed af.

In samenvatting, de vrouw was een "gelukkige huisvrouw", getrouwd en een mooi vrijstaand huis. Totdat haar verteld werd dat ze borstkanker had. Haar man verliet haar terstond, heeft dit flatje voor haar gehuurd en is met de noorderzon vertrokken.
Zij gaat door diepe dalen, ziekte, chemo's, operaties en een verlies van haar sociale leven maken het haar niet makkelijk (vandaar de sympathie van de politie).
De vriendelijke, goed gesocialiseerde Rottweiler (Tex) heeft dus een taak erbij. Voor zijn, logischerwijs, zwakke baasje zorgen. Dit deed hij met verve, alles. Echt alles, wat in de buurt kwam moest getoond worden dat er met hem niet te spotten was. Of het nu een kat, vogel, auto, kinderwagen, mensen of honden waren. Maakt geen verschil.

Haar Halti, tuig en halsband met 3 lijnen zorgden welliswaar voor enige fysieke beperking maar niet voor geestelijke. Haar leven was de hond, letterlijk en figuurlijk. Empathie, ook met zijn ellende en frustratie deed deze enkel nog maar groeien. Tex was geen hond meer, hij was een wat je noemt echt een monster. Maar met een goed hart.

Tot het moment dat er een ultimatum kwam. "Of de hond afgemaakt of u krijgt met Norbert, significante gedragsverandering", kreeg ze te horen. Dat was het einde, het begin van een nog zwaardere periode. Ziekte, geen familie of vrienden en mogelijk ook geen hond.

Om een lang verhaal iets in te korten. Ik heb tijd, moeite en energie gestopt omdat ik natuurlijk ook sympahtie had met deze mevrouw maar evenzo met hem. Zij heeft alles van me opgezogen, uitgewerkt in wat voor haar mogelijk was. Emotioneel en fysiek. Het heeft al met al 2 jaar geduurd. Maar toen was het moment er.

Ze belde mij om te vragen of Tex mee kon naar haar (vrijwillergers) werk.

Ze had met mijn verhaal, ingezien dat zij het was die de mogelijkheden had voor Tex, voor zijn leven maar ook voor zijn rehabilitatie. Mijn manier van werken gaf haar de emotionele kracht en de fysieke mogelijkheid om de hond de rust te geven die hij zo nodig had.

Haar besluit een tijdje eerder, met mij op de bank, dat ze welliswaar ziek is, maar niet in haar hoofd heeft dit gesterkt (ze gaat nu voor de 8e maal een chemoperiode in). Haar verandering in inzicht en houding heeft ook haar leven verandert. Ze is verhuisd, ze is vrijwillegerswerk gaan doen om iets terug te geven aan de maatschappij. Ze is van slachtoffer van omstandigheden en narigheid iemand geworden die deze heeft omgekeert en hier het beste van heeft gemaakt.

Haar vrijwillegerswerk was praten met en zorgen voor bejaarden in verzorgingshuizen. Vaak waar hondjes aanwezig waren. Tex meenemen naar deze huizen om met ouderen te knuffelen. Te werken en sociaal te zijn met de bewoners (inclusief hun honden) was het haast ondenkbare eindresultaat. Een lange weg van vertrouwen, rust en emotionele groei, bij hond en mens.

Ze heeft met Tex geruime tijd vele, vele mensen blij gemaakt. Ik ook, met zijn verhaal. Zijn pure hond zijn. Ik heb veel met hem en haar gelachen. Ook wel gehuild. Maar het positieve heeft altijd gewonnen.

Nu is Tex er niet meer. Hij is vroeg overleden. Een recent ontwikkelde tumor zorgde voor pijn en die heeft zij en ik hem hebben willen besparen.

Tex heeft voor mij, voor haar en voor vele mensen (een) hoop betekend. De ultieme rehabilitie: Van moordenaar tot hulphond.

Ik wens haar heel veel sterkte toe. Tex zal ik nooit vergeten, hij heeft mij het absolute vertrouwen gegeven dat je met emotionele kracht, zonder fysieke worstelingen, zelfs een van de sterkste honden die ik ken kan veranderen. Zijn vergevingsgezindheid, zijn flexibiltieit en zijn acceptatie van het NU. Dat is iets wat ik alleen maar kan koesteren in mijn gedachten.

Tex, dankjewel.

Positief of niet?


Mijn eerdere stuk over positief trainen zijn nogal wat reacties op gekomen. Dat is goed, want de volgende discussie, of eigenlijk de verschillen in definitie zijn nog wel eens lastig.

Ik ben ABSOLUUT voor positief opvoeden; samenwerken met je hond, De tijd nemen om een relatie op te bouwen. Zonder krachtsmetingen, schreeuwen, trekken en of de hond pijn doen. Maar juist veel samen doen, elkaar verwennen met aandacht, liefde en plezier.

Dat is iets anders dan trainen, en die definitieverwarring is nu juist zo belangrijk.
Met training leer je de hond de belangrijke commando's. Deze kan je intrainen met een klikker, een snoepje een aai (ik ben persoonlijk niet zo van de geluiden maken). En dit is een goede, leuke manier om de band tussen hond en mens op te bouwen.

Opvoeden, wat mag ik wel en niet bij de baas loopt over een andere schaal.

Voorbeeld:

-Ik ken mensen die honden hebben die ze niet op de bank willen hebben (ivm haren) en ze zeggen dat wel 1000X op een dag. En elke keer gaat de hond netjes van de bank omdat deze dan een snoepje krijgen. Dit is dus een mooi stukje training, wat goed wordt uitgevoerd -

Als de hond begrijpt dat je naast het trainen ook aan opvoeding doet en dat is bij honden veelvuldig op een rustige duidelijke manier de grens aangeven. Dan heb je een goed luisterende hond en een goed opgevoede hond.

Voorbeeld:

De Griekse reddingshond die geen woord snapt van de Nederlandse commando's maar door de rustige en duidelijke houding van het Nederlandse nieuwe baasje wist hij snel dat de bank alleen van hem was als er een kleedje op lag. En dit gaat dan zonder schreeuwen, slaan of wat dan ook. De bevestiging dat de hond lekker in de hoek van de bank mag als het kleed er ligt kan je dus geven met een koekje, een aai of door hem er gewoon lekker te laten liggen.
Rust en vrede zijn een paar van de belangrijkste elementen in een hondenbestaan. Maar een hond is pas echt rustig en tevreden als hij weet waar hij aan toe is:

Ik maak direct even gebruik van deze ruimte om iets anders te vertellen. Ook een definitie probleem:

Corrigeren, negeren en straffen.

Om het maar duidelijk te stellen: Ik straf nooit, honden weten toch niet waarom dat gebeurt en het is zover ik het kan zien is het enkel de oplopende frustratie van de baas die eruit komt. Wat vele malen erger is dan met een hoog stemmetje de hond paaien…

Ik corrigeer wel, of zoals ik het graag noem: Bijsturen.
En wat is nu het verschil: Een correctie is gericht op wat komen gaat. Straffen is een reactie op iets wat geweest is en gaat gepaard met het ontnemen van een positief gevoel tussen baas en hond door stress (onduidelijkheid) of fysieke pijn.

Als een hond blaft kan je hem corrigeren, (aandacht vragen: met een geluidje, een ZACHTE aanraking of iets zoals je het ook goed kan doen: geur) zodat hij de aandacht weer bij jou heeft en dat jij hem kan laten zien en bevestigen dat er niets aan de hand is. Hij dus bedankt wordt voor zijn inzet (taakje) maar dat het uiteindelijk niet nodig is. Is de hond rustig dan kan je hem het snoepje geven waar de geur van afkomstig was. Een aai als je hem op een andere manier gecorrigeerd hebt.

Met een snoepje kan je dus heel goed corrigeren. Als de correctie maar is: Duidelijk, zonder straf en met name gericht op de volgende handeling van de hond en dat is vaak: Rustig zijn.
Want ik neem aan dat we dat allemaal weten, een hond is rustig als hij zich veilig voelt, een warme plek heeft en weet dat hij iig binnenkort eten heeft.

Ik ben me bewust van de uitdaging om definities goed uit te leggen en het is uiteraard ook nog steeds zo dat er geen hond en baas gelijk zijn. Deze samenkomst van Hond, mens en omstandigheden is overal en altijd opnieuw een aparte combinatie. Er is niet 1 mens en er is niet 1 hond.

Bij vragen weten jullie me te vinden!

3fm

3fm, de radiozender die mij begeleid in mijn reizen door het land aan de telefoon. Of ik een keer mijn droombaan zou willen delen met een luisteraar van 3fm.

Dat leuk mij wel leuk dus een paar dagen later live in de uitzending bij @work van Domien.

Hier vindt je deel 1, het interview met mij.
3fm_gesprek_met_norbert (1)
en de uiteindelijk winnaar:
3fm_droombaan

Positief trainen.

 
Positief is 'in'. Bijna elke hondenschool adverteert hier tegenwoordig mee. Positief is de lekkere brok, de clicker en véél praten tegen de hond met een hoge stem. De baas moet interessanter zijn dan de hele wereld om de hond heen. Met springen, hoog kirren, handen klappen en zelfs de clown uithangen wordt alles uit de kast gehaald. Resultaat: alle aandacht en respect bij de hond verdwijnen als sneeuw voor de zon.    
Goed gedrag wordt beloond en voor het gemak wordt er van uitgegaan dat door fout gedrag te negeren, ongewenst gedrag verdwijnt. Elke hondeneigenaar die mij consulteert met een of ander opvoedingsprobleem heeft al één of meer gehoorzaamheidscursussen met goed resultaat gevolgd. Hoe kan dit? 
 
Honden opvoeden is iets heel anders dan honden trainen. Als je een groep honden observeert zul je niet meemaken dat de ene hond de andere beloont voor gewenst gedrag. Waarom niet? Omdat honden geen  onnatuurlijk gedrag van elkaar verwachten, want dat is op commando zitten, liggen, blijven. Honden trainen elkaar niet. Ze laten elkaar hun gang gaan tot er één te ver gaat. Hij gaat liggen waar hij volgens de op dat moment geldende verhoudingen in de groep geen recht op heeft, gaat te ver weg van de groep, komt te dichtbij een slaapplek van een hond met een hogere status, gedraagt zich te druk, rent te wild, kijkt brutaal, weigert op zijn rug te gaan liggen. Dan volgt er een correctie, die volgt lang niet altijd, maar heel willekeurig - over consequente opvoeding gesproken! De andere hond moet er toevallig zin in hebben om te corrigeren en net even niets belangrijkers te doen hebben. Opgroeiende honden worden regelmatig op hun plek gezet, ogenschijnlijk zonder reden. Nog voor er een probleem kan ontstaan worden ze in het gareel gehouden. Ze verkennen, net als kinderen hun grenzen en krijgen duidelijke antwoorden op hun vragen. Dat geeft prettige huisgenoten. Dat is opvoeden!
 
Als je een dier iets wil aanleren ben je aan het trainen. Door de hond op het juiste moment (als hij doet wat je zegt) te belonen en het toevoegen van stem of lichaamstaal leer je de hond wat je commando betekent. Succesvol trainen kan je alleen met een hond die al is opgevoed. Trainen met een hond die nog maar weinig regels en grenzen kent resulteert in bazen die hulpeloos voor hun hond staan die niet doet wat zij willen en wél doet wat zij niet willen. 
 
Wat blijkt? Positief opvoeden remt ons in ons handelen en komt bovendien tegemoet aan irreëele verwachtingen. Honden hebben geen positieve opvoeding nodig. Het gaat bij honden gewoon om sociale verhoudingen. Het gaat tussen mens en hond om sociale verhoudingen. Precies deze verhoudingen bepalen hoe de hond zich buiten gedraagt. Deze verhoudingen beïnvloed ik niet door 'rangorderegels' op te stellen maar door flexibel in te spelen op de sociale verhouding tussen hond en baas. 

Onzichtbare hondenhok


Veel van mijn clienten zeggen alles over te hebben voor het welzijn van hun hond(en). Mooie manden en hondenhokken, premiumvoer en speeltjes, intens veel aandacht en leuke activiteiten; sport en spel. En dit mag met enthousiasme worden toegejuicht. Een hond is er voor onze gezelligheid en samenzijn. Honden en baasjes zouden elkaar absoluut alle liefde van de wereld moeten geven.

Ontsporen Helaas zijn er ook honden die ontsporen, zich geen raad weten met hun vrijheid, onze wensen en verwachtingen. Deze honden worden soms al direct, soms in loop van jaren probleemhonden.
Dit uit zich door “gewone” zaken als trekken aan de lijn en “dominantie” over bijvoorbeeld, de bank, speeltjes, eten, aandacht, spel, mensen, andere honden. Dit wordt vaak uitgelegd als dominant gedrag of als bezitsdrang: De angst om controle te verliezen. Deze angst (stress) of dominantie kunnen zich uiten in ongewenst gedrag: Grommen, blaffen, intimideren, fixeren en vechten.
Niet prettig voor mens en dier. De schade die dit doet aan mensen, soms fysiek, vaak emotioneel is erg groot. En de schade voor de hond die in sommige omstandigheden zelfs zal worden afgemaakt .
Veel van deze problemen kunnen heel goed voorkomen worden en waar ze reeds zijn ontstaan ook verholpen!
Een hond is een gezelschapsdier en zal in principe heel graag deel uitmaken van een hecht team. Stress en dominantie horen hier eigenlijk niet bij.

De hond leeft in onze wereld, ik zie het dan ook als onze taak om verstaanbaar te zijn voor de hond. Weten wat de hond nodig heeft en hoe hij de wereld ziet.

Mogelijkheden én beperkingen De ultieme beloning die we onze hond kunnen geven is een onzichtbaar hondenhok: Begrijpelijke regels die aangeven wat mag en wanneer, wat soms mag én wat nooit. Het dagelijkse welzijn van onze honden heeft sterk te maken met hoe rustig, kalm en comfortabel de hond zich kan voelen in zijn leefomgeving met eigenaren die hij begrijpt.
Hoe we duidelijk kunnen zijn met de hond is mijn werk, en zie het als mijn taak om het voor iedereen mogelijk te maken om “op een lijn” te komen met de hond.