- Een hond is niet "bijna menselijk" en ik ken eigenlijk geen grotere belediging voor het hondenras
om ze als zodanig te omschrijven -
J. Holmes


Hoe


pijlkl

Wat moeten we met onze honden? Trainen, opvoeden, domineren, samenwerken, negeren of toch iets anders?
Wat doen onze honden met ons? Luisteren, een loopje nemen, beschermen, domineren, samenwerken, negeren of toch iets anders?

Er is in de hondenwereld altijd veel te doen over positief trainen, dominantie en opvoeden. Ik meng mij graag in deze discussies wetend dat er toch nooit een antwoord op zal komen.

Een hond is zijn baas, een hond is zijn omgeving en een hond is zijn omstandigheden met zijn verleden. Dat geeft dus een hoop mogelijke en verschillende gedragingen en oplossingen voor problemen.
De magie van een goede hondenbaas en voor mij als hondenfluisteraar is hond en mens zo op elkaar af te stemmen dat er een harmonieus en daadkrachtig teamverband ontstaat tussen mens en hond. Een waar de baas zijn verantwoordelijkheden kent en neemt in reactie op de behoeftes van de hond.

Elke sessie bestaat uit aandacht voor de hond, mens en omstandigheden. In elke sessie verloopt dit anders. Want u als baas bent anders, uw hond is anders, dan alle andere mensen of honden. Vandaar dat ik maatwerk biedt, mijn manier van omgaan met u en uw hond aanpas op wat u en uw hond echt nodig heeft.
Met andere woorden, ik ben niet DOGmatisch bezig met wat ik denk dat het beste is. Ik werk met wat voor u en uw hond het beste is.

Hoe doe je dat toch?
' Deze vraag heb ik in mijn leven al zo verschrikkelijk vaak gekregen, en nooit heb ik er echt antwoord op kunnen geven. Ik begrijp honden soms beter dan mensen. De taal van een hond is voor mij makkelijk, of dit nu positief of negatief tot uitdrukking komt bij de hond. Een tweede natuur, omdat ik vroeger nergens anders wou slapen dan bij de honden in de mand.
Ik heb uiteraard zelf ook honden, waar ik veel mee doe. Die ik zo dicht mogelijk bij hun eigen natuur laat, en niet volledig train maar zorgzaam leer denken en handelen met mijzelf als de ‘sociaal geaccepteerde leider’. Dat is ook meteen mijn signature, de natuur in ere houden maar wel aangepast aan de mogelijkheden en beperkingen van onze maatschappij.
Bij u thuis ben ik tenslotte maar voor heel even "de baas". Ik leer uw hond dat hij naar u moet luisteren, u de belangrijkste persoon bent. Ik leer de hond geen trucjes. Ik leer hem nadenken en zijn eigen gevoel volgen. Hem laten vertrouwen in u.
En daarbij hoort dan dat ik veel met u bespreek, u veel zelf laat doen. Altijd met het volle respect naar u, en met alle liefde en zorgvuldigheid naar uw hond.
Ik ga elke uitdaging aan of het nu agressie, angst of obsessies zijn die het probleem veroorzaken. Ik heb plezier in al deze verschillende ‘patiënten’ en zal mij ook voor uw hond met alle plezier inzetten.'


Ik gebruik altijd een paar basis regels voor de omgang en training van honden:

  • De baas "vecht" niet met zijn hond maar is/wordt op sociale verhoudingen de baas.
  • Een hond is conflict vermijdend, dat moeten wij ook zijn. Degene die het conflict aangaat zal in de ogen van de hond zelden de baas kunnen zijn.
  • Dominantie is ook vaak te vertalen in taken, als wij zaken niet aangeven of actief sturen nemen honden, gewenst en ongewenst taken over. Dit is niet in de kern altijd "verkeerd" gedrag. Maar kan wel ongewenst zijn. Er is in weze niets mis met dominantie maar de manier waarop we er soms mee om gaan, op advies of "oude" theorie helaas vaak wel.


Nog een paar casi die mij zijn bijgebleven:



Hierbij een aantal casi die op mij een grote indruk gemaakt hebben. Uiteraard kan ik hier niet iedereen noemen. Ik doe ong 8-10 sessies per week en daarvan noem ik er slechts een enkeling.


Valco


originele mail: Valco, duitse herder:

de geschiedenis van valco en mij! valco heb ik gekocht van de fokker die hem eerst als dekreu wilde gebruiken toen hij 5 maanden uit was valco was niet gesocialiseerd had niks van de wereld gezien! zat letterlijk en figuurlijk tussen 4 muren! ik had toen ook een andere duitse herder een dominant teefje die hem goed onder controle had zij corrigeerde hem nu heb ik haar 4 weken geleden thuis in laten slapen valco is nu nog onzekerder dan dat hij al was! los gaat het prima gaat een gevecht uit de weg als een andere hond lelijk doet komt ie bij mij om hulp en vertoont dan onderdanig gedrag!  naar de andere hond! normaal loste zijn maatje het voor hem op! nu moet hij het zelf doen en daardoor word valco heel onzeker! ik ben ook eens bij een gedragsdeskundige geweest die vertelde dat het angst agressie is! dit heeft niet geholpen! toen dacht ik ik accepteer hem maar hoe dat ie is! maar mijn onzekerheid voelt valco aan de riem waardoor valco nog heftiger reageert hij heeft nog nooit iemand gebeten maar als er iemand dicht bij me komt weet ik niet wat hij zal doen! maar de meeste mensen durven dan ook niet dichtbij te komen hij doet dat zo lelijk! het lijkt wel of hij mij beschermt! het zal ook wel aan mij liggen maar ik hoop dat jij mij kunt leren hoe ik het beste met mijn maatje om kan gaan zodat hij zich prettig voelt en ik ook natuurlijk! hij is mijn alles en hij is erg verwent met aandacht als hij gelukkig is ben ik dat ook!

Mijn aankomst bij Tamara was blij verwacht. Er was goed geanticipeerd en er waren vriendinnen, gedragstherapeuten en een hele lading honden, buren en geïnteresseerden.

Tamara is een lieve zorgzame vrouw die in haar dagelijks leven mensen helpt, ondersteunt en verzorgt. Deze rol heeft ze ook wel voor Valco haar duitse herder, maar het ontbrak bij haar aan kennis over wat een hond als baas van de mens verwacht en hoe je een hond blokkeert op gedrag dat je niet van hem wilt.

Gewapend met niets meer dan een simpele lijn, een zekere houding en een goede manier van corrigeren zijn we gaan werken met totaal 5 verschillende honden. Het begin was niet makkelijk omdat de felle reacties van Valco heftig waren. Uiteindelijk begrepen Valco en Tamara wat de bedoeling was en liepen ze, trots en statig door de straten onder enthousiaste begeleiding van de buurt. Zonder trekken en met volle aandacht voor zijn baasje liep Valco voor het eerst in zijn leven met een baas mee. Een baas die hij begreep en kon vertrouwen.

We hebben ook nog even in de auto geoefend en ook daar werd hij snel stil en gehoorzaam. Kortom, uiteindelijk was het een goede, gehoorzame en vriendelijke Duitse herder.

Dit korte mailtje kwam een paar dagen later:
met valco en mij gaat het goed! heerlijk om nu aangelijnt met hem te wandelen! hij speelt zelfs nu met honden aan de riem! goed he!!! ook in de auto gaat het stukken beter! we gaan zo door! bedankt voor alles!!!
 
liefs Tamara en valco


De auto


Auto’s zijn voor alle honden gekke dingen. We gaan er met enthousiasme in, want we gaan ergens heen. Er zijn een hoop verschillende indrukken, uitdagingen en regels waar een hond zich aan moet houden.

Soms gaat dit fout en dan is een auto een lastig obstakel voor de hond om te nemen. Of hij nou herrie maakt of angstig is. Een hond die niet mee wil/kan is onhandig in onze samenleving.

Hierbij de case van Anne Marie met haar Beauceron.

Wij hebben onze hond opgehaald toen hij 7 maanden was. Hij heeft het in de auto heel slecht gehad, het water liep uit zijn mond en moest overgeven. Daarna is de auto voor hem een probleem. Ik krijg hem er niet meer in. Ik oefen iedere dag met hem door hem te lokken met lekkere dingen in de auto Hij springt er nu wel zelf in (thuis) maar is er zo weer uit. Ook ga ik wandelen en laat me dan ophalen door mijn man, we moeten hem dan echt de auto in tillen (wat mij alleen niet lukt). Ik wil zo graag met hem erop uit (hardlopen enz.), maar ik weet niet hoe ik dit voor elkaar ga krijgen.

mvgr

Anne-Marie

In dit geval hadden ze zelf al alles geprobeerd. In de auto lokken, dragen, trekken etc etc. En de hond begon meer en meer te vechten tegen wat de auto was gaan betekenen. Hele drukke, zenuwachtige baasjes (dat ze het toch goed bedoelen is voor de hond op zo’n moment niet duidelijk) Het roepen, aaien, aandacht geven en laten vluchten uit de auto was voor hem gewoon te veel negatieve ervaring geworden, waardoor nu het grote terug vechten begonnen was zodra hij hij de auto in moest.

De interventie:

Ik ben alleen met de hond gaan lopen, gewoon even verbinden met de hond en dat hij doorheeft dat ik goed doe, geen kwaad wil en hij me kan vertrouwen.

Ik had de auto klaar gezet, klep open en zonder hulp van lijnen of koekjes zat hij in de auto, De hond wou er ook direct weer uit, waarschijnlijk omdat hij zijn koekje niet kreeg. Die gaf ik ook niet omdat hij nog in zijn stress-modus zat. Enige verschil nu ik heb hem niet de auto uit laten gaan zonder de klep dicht te gooien. Na een paar minuten keek hij om zich heen, zuchtte en ging liggen. Dat was een moment van „overgave” volledig passief en rustig. En dat werd beloond met rustig de auto uit op commando. Na een aantal varianten op deze oefening, ging het als vanzelf.

Uiteindelijk zijn we gaan rijden, oefenen met aan de lijn lopen. Auto in en wachten tot hij zich aan de auto overgaf, niet aan mij, niet aan zijn baas. Terug en nog een keer met de baas. Nu springt hij erin zonder dat de klep geheel open is om rustig te gaan liggen. Met rust en duidelijkheid is deze hond nu blij om mee te gaan, geen blokkades meer. En het is in alle rust en tevredenheid gelopen. Blije baasjes en blije hond!


2 Yorkies


Twee yorkshire terriers die elkaar het ene moment bevechten en het volgende leuk met dezelfde bal spelen:

Hallo Norbert, Onze hondjes zijn nu 15 maanden oud, ze zijn superleuk, luisteren (meestal) heel goed, zijn helaas nog niet helemaal zindelijk en spelen het grootste deel van de tijd heel leuk met elkaar. Een genot om naar te kijken. Maar ze vliegen elkaar elke dag zeker 1 of 2 keer in de haren. Soms gaat het om een lekker botje soms om de plek op schoot. Beide hondjes zijn blijkbaar dominant genoeg en de strijd om de 3e en 4e plaats lijkt maar niet te kunnen worden beslecht. Deze dames zijn onze 5e en 6e York en hebben dit met onze vorige hondjes niet eerder meegemaakt. We zijn geen onervaren hondenbaasjes. We lossen het vechten op door ze op te pakken, dat kan gelukkig makkelijk met 3 kilo hond, en de dames buiten te zetten alwaar het ook onmiddellijk over is. Maar we willen er natuurlijk voorgoed van! af en zeker niet praten over het uitplaatsen van een van hen. Ik hoop dat je ons hiermee verder kunt helpen en ben heel benieuwd van je te horen.
Het vechten is erg heftig, zo spelen ze lief en zo vliegen ze elkaar vreselijk in de haren en bijten daarbij erg hard (soms ook per ongeluk in onze vingers en zo). En omdat het nu al zo lang duurt, maak ik me daar best zorgen over. Het is elke dag raak dus ik wil graag weten/leren hoe we daar een vredig einde aan kunnen maken. Verder zijn ze stapelgek op elkaar dus zonder het vechten zou het ideaal moeten zijn. Je hoort vaak verhalen (ook bij onze buren) dat het vechten onder teefjes zo erg is dat er altijd 1 weg moet en dat zou voor ons echt geen optie zijn
Hartelijke groet, Carmen

Een typisch geval van menselijke schil over de hondjes heen. Twee halfzusjes die het eigenlijk heel goed konden vinden. Maar door verschillende menselijke interacties voelden ze zich om beurten voorgetrokken en vochten voor hun behaalde positie.
Dit was een mensen interventie, omdat de hondjes het al konden. Maar de nieuwe regels zorgen binnen een dag al voor:

We zijn blij dat je geweest bent. Je hebt ons een heel stuk verder geholpen.
De rust is helemaal terug. De dames kijken af en toe nog wel wat verbaasd
maar we hebben jouw advies helemaal doorgevoerd. Het eten geven gaat nu
rustig en zonder vechten. Zelf samen een botje knagen gaat zonder problemen.

Gisteravond op schoot zou het weer even beginnen maar dat konden we direct
goed corrigeren en daarna was het prima. Ook het slapen op bed gaat nu
zonder problemen.

We danken je heel hartelijk voor je hulp.


Jacky en Jack


2 Jack Russels in Zoetermeer

De eerste mail: Ik heb 2 jackrussels 1 teef 8 jaar en 1 reu 6 jaar beiden uit 2 verschillende nesten.gedragsprobleem buiten blaffen naar andere honden, kunnen niet spelen met andere honden worden altijd op een veld waar ze even kunnen rennen alleen uit gelaten waar geen andere honden in de buurt zijn. gaan ze naar de dieren arts altijd aan het einde van het spreekuur ivm met andere dieren, de reu blaft heel vaak moeilijk corrigeerbaar. in de auto blaft de reu onophoudelijk om gek van te worden. gaan ze naar de kennel worden apart van andere honden uitgelaten. komt er visite blaffen ze wel 5 min. het vrouwtje is makkelijker te corrigeren als het mannetje maar buiten zijn het 2 absoluut onhandelbare honden. ze moeten later dit jaar mee naar het buitenland ivm langere verblijfs periode daar, maar ik kan ze toch moeilijk muilkorven daar lopen veel meer honden los dan hier en in het spaans hun baas vragen of ze de hond bij zich willen houden gaat me nog niet zo makkelijk af. ik ben stapel dol o! p mijn 2 jacks maar hun gedrag maakt me gek en ik moet ook altijd zo alert op alles blijven ivm hun gedrag. wat kan u mij adviseren. ik heb hier al een keer een gedragsdeskundige gehad die heeft 20 min binnen gezeten, toen moest ik afzonderlijk 1 voor 1 met een hond naar buiten die had zijn eigen hond hond meegenomen en aan een paal gebonden en ik moest langs lopen met mijn hond steeds dichter bij, nou mijn hart zat in mijn keel want dat was een herder en dan kom ik met mijn 2 ukkies langs dat is een eenhaps kracker. al met al was zijn advies dat de reu oncorrigeerbaar was en het teefje nog afleidbaar was, en dat ik ze maar afzonderlijk uit moest laten en allebei afzonderlijk op cursus moest dit koste me 85 euro en van de cursus moet ik nog steeds een telefoontje krijgen of ze daar wel aan willen beginnen gezien de leeftijd. mijn honden gaan 4x 10 min per dag naar buiten 3x met mij 1x met mijn zoon en af en toe met mijn man. graag hoor ik van u een reactie op mijn probleem.! met vriendelijke groet, willeke, met een pootje van Didi en B! ambam

De schriftelijke reactie na mijn interventie:

Jeetje wat was het vandaag een spannende dag voor Didi en Bambam en daar voeg ik mezelf aan toe!
 
Wat jij mij geleerd hebt en wat er op de honden is over gebracht is ongelovelijk maar toch echt waar!!!!!!
 
Vanmiddag mijn man telefonisch ingelicht hoe het gegaan is en hoe hij thuis moet komen bij binnenkomst dit ging perfect.
 
Daarna met mijn man samen met Didi en Bambam naast elkaar naar het eind van de straat gelopen om een brief te posten bij het grasveldje waar wij vanmorgen het eerst waren. Er kwam een Jack Russel aan met een Krentebollenhond wit-zwart stippels? En geen kik gaven ze terwijl die aan de overkant van de weg liepen GEWELDIG. De terugweg naar huis verliep prima. Het in en uit huis gaan ook even laten zien aan mijn man hoe het moet, en hij was onder de indruk.
 
Rond 20.45 vanavond met mijn zoon samen het zelfde ritueel voorgedaan, en Rusty opgehaald je weet wel de Jack Russel van de overkant en gezamelijk een groot blok gelopen even bij het begin een corrigeerde ruk aan de riem en klaar. Bambam is toch nog een beetje op zijn hoede maar dat weet je, hij accepteerd het wel.
 
Tevens niet te vergeten duidelijk aan de rest van de fam uitgelegd dat de rust bij het naar buiten gaan en naar binnen komen heel belangrijk zijn, en dat dit al begint bij de riem omdoen en ook weer afdoen. Ze hebben vandaag ook maar 1 beloning gehad dat was na de laatste ronde toen ze al 6 min rustig in huis waren.
 
Mijn adreline was vandaag volgens mij ook op level 10, maar die is nu veel positiever ingesteld door jou komst en leerles, we zijn er nog niet maar iedere dag het zelfde ritueel uitvoeren en standvastig blijven dan komen we er van zelf wel.
 
Ik vindt het helemaal SUPER-SUPER en nog eens SUPER, Norbert Hartelijk Bedankt!!
Willeke


Scootmobiel


Senna en Kane in Zuid Limburg, twee hondjes die het niet meer samen zagen zitten.

Wat kun je uitkijken naar een dag waarvan je van alles verwacht. En hoe heerlijk kan het zijn als die verwachtingen grotendeels uitkomen!
Tot een tijdje terug zijn er nooit problemen met de honden hier geweest. Die zijn begonnen toen ik, door omstandigheden, een tijd lang veel aan huis gebonden ben geweest.
 
Senna, onze labrador is 8 jaar, Kane de bordercollie is 3 jaar. Senna is een hond die eigenlijk niet zoveel problemen geeft. Buiten het feit dat zij geregeld een drol niet kan weer staan is het verder echt een super hond. Omdat Senna heupproblemen heeft zijn lange wandelingen niet meer aan de orde en brengt ze de meeste tijd door in onze achtertuin. Daarmee is ze heerlijk tevreden, dus dat laten we maar zo.
 
Kane daarentegen is een jonge energieke hond.  Vanuit mijn optiek bekeken is Kane een hond die binnenshuis graag probeert haar zin en wil door te drijven, tijdens het wandelen wil ze graag wat minder vriendelijk doen tegen andere honden. Voorts plakt ze als een kauwgom aan mij vast en wordt ze helemaal gek als ik de sleutels van de scootmobiel pak omdat ze dan altijd denkt dat ze mee mag. Op zo'n moment mag Senna niet bij haar in de buurt komen want zij wordt gelijk afgesnauwd. Mag ze dan toch niet met mij mee dan kan het gebeuren dat ze al die tijd dat ik weg ben als een bezetene gaat zitten piepen en blaffen. Haha, maar verder is het wel een leuke en lieve hond hoor ;)
 
Tja en dan heb je een afspraak met Norbert staan, ben je heel blij dat het zover is en dan lijkt het wel alsof je naar de tandarts gaat want als je bij de tandarts naar binnen gaat is de kiespijn vaak als sneeuw voor de zon verdwenen.
Jemig, wat straalt die man een rust over de honden uit. Er ging nauwelijks iets mis, voorheen was samen spelen onmogelijk, dat werd altijd vechten, snauwen en speeltjes afpakken van Senna. Hoe we ook probeerden om de situaties uit te lokken, het wilde niet lukken. Norbert heeft ons deelgenoot gemaakt van veel van zijn kennis. Het is me duidelijk dat de dingen voor een groot deel aan mezelf liggen. Door van alles en nog wat heb ik heel veel onrust in mijn lijf en onbewust projecteer ik dat op de honden. Dagen dat ik rustig ben zijn de honden ook veel rustiger. In huis heb ik de zaak best al aardig onder controle. Buiten heb ik het nog zwaar. Toen Norbert er was ging buiten lopen ook vrij snel goed, maar toch, nu ik het alleen moet doen gaat dat nog lang niet altijd goed. We blijven oefenen, oefenen en nog eens oefenen en eens zal de dag komen dat we alles weer onder controle hebben, ik weet het zeker.
 
Norbert het was een super gezellige, leerzame, en zeker ook leuke middag. Senna en Kane geven je een vriendelijke lik en een lieve hondenpoot en hebben samen besloten dat jij nog een keer terug mag komen. Ze hebben me in het oor gefluisterd (tja dat krijg je met een hondenfluisteraar) dat ze er enorm tegenop gezien hadden dat je kwam,  maar dat je echt 200% was mee gevallen. En wij, wij zijn blij dat we je hebben leren kennen, als hondenfluisteraar maar zeker ook als mens. Dank je wel!!


Was een enerverende afspraak, veel verteld, nog meer gedaan. Rust en vrede is terug in dit prettige huishouden!

pijlkl